Przechowalnia, więzienie, miejsce znęcania się nad pacjentami – taki obraz szpitala psychiatrycznego upowszechniają polskie produkcje, jak „Ogród Luizy” i „Pora mroku” – alarmują eksperci Ogólnopolskiego Programu Zmiany Postaw wobec Psychiatrii „Odnaleźć siebie”.

Warszawa, maj 2008

„Ogród Luizy” (2008), reż. Maciej Wojtyszko i Elżbieta Sikorska,
to historia przestępcy o pseudonimie Fabio, który, by uniknąć kary więzienia, udaje psychicznie chorego i przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Tam poznaje cierpiącą na schizofrenię Luizę.
Fabio uznaje jednak, że Luiza nie jest dobrze traktowana w szpitalu
i pomaga jej uciec z ośrodka. Z czasem oboje zakochują się w sobie.

Historia ta byłaby wzruszająca, gdyby nie fałszywy obraz szpitala psychiatrycznego, który kreują reżyserzy. W ich ujęciu szpital psychiatryczny to miejsce, w którym pacjentów się nie leczy, a jedynie „przechowuje” i nazywa „warzywami”. Lekarze pokazani są jako podli wyzyskiwacze, którzy są pijani na dyżurze i znęcają się nad pacjentami - psychicznie i seksualnie. Bardziej nieprawdziwego obrazu szpitala psychiatrycznego nie jestem sobie w stanie wyobrazić! – podkreśla
doc. Joanna Meder.

„Pora mroku” (2008), reż. Grzegorz Kuczeriszka, to horror opowiadający historię młodych ludzi, którzy odkrywają mroczną tajemnicę szpitala psychiatrycznego, w którym pacjentów wykorzystuje się
dla przeprowadzania śmiertelnych w skutkach eksperymentów.

To jeden z bardziej brutalnych filmów, jaki powstał w polskiej kinematografii. Chwilami przypomina grę komputerową, w której głównym celem jest zabicie przeciwnika. Szczególnie bulwersująca jest scena, w której wszyscy pacjenci zostają kolejno zastrzeleni tylko dlatego, że zbyt hałaśliwie się zachowywali – mówi doc. Meder.

Taki film może bardzo negatywnie wpłynąć na postrzeganie leczenia psychiatrycznego - zwłaszcza przez ludzi młodych. To oni bowiem wydają się głównym odbiorcą filmu. Młody człowiek po obejrzeniu takich scen może ugruntować w sobie strach przed lekarzem psychiatrą i szpitalem psychiatrycznym. Tymczasem leczenie psychiatryczne to szansa dla setek chorych na powrót do normalnego życia i funkcjonowania w społeczeństwie. Szpitale są miejscem, w którym pacjenci znajdują pomoc i wsparcie personelu medycznego – podsumowuje doc. Meder.